Van denken worden we moe, dus oordelen we maar wat #Kaatsheuvel

Van denken worden we moe, dus oordelen we maar wat #Kaatsheuvel

Een wethouder die anticipeert. Met een goed initiatief komt en denkt vanuit de behoefte van een groep. Een kwetsbare groep. En waar vervolgens de halve wereld zijn collectieve frustratie over uitstort. Want wat er nu écht achter zit, dat interesseert ons blijkbaar niet, als wij ons ei maar kwijt zijn.

Mijn tijdlijn op twitter stond ineens vol met verontwaardiging over fietsbegeleiding voor scholieren, langs een AZC. Ook mijn eerste reactie was een opgetrokken wenkbrauw. Tot ik het artikel op Nu.nl las en zag waar het werkelijk over ging (linkje). Update: nóg een link

Olifanten
Het gaat goed mis in dit land. De onderbuik regeert zó hard bij zowel links als rechts, dat we niet eens meer zoeken naar de nuance. Niet eens meer willen wéten wat er achter de krantenkop verborgen zit. We spuien collectief ons eigen ongenoegen en zoeken daarvoor elk haakje dat maar een beetje past. Dat we daarbij ook aan goede initiatieven heel veel schade aanrichten, lijkt totaal niet uit te maken. Als we onze eigen frustratie maar kwijt zijn.

Niet reageren, dacht ik nog. Gewoon op je handen blijven zitten, is veel beter voor je hart. Toch waren enkele tweets dusdanig buten proportie, dat ik vond dat ik tegenwicht moest bieden. Dit ging niet over vluchtelingenhaat, hier moest een wethouder zich niet kapot schamen zoals notabene journaliste Margriet Vroomans  vond. Blijkbaar zorgde blinde projectie vanuit één headline dat het vermogen tot empathie en reflectie geheel weg was.

Verandering
Het gaat alleen over heel iets anders. Compleet iets anders dan wordt nu wordt uitvergroot. En daarvoor verdient deze wethouder een groot compliment en geen bakken met bagger.

Noodopvang voor asielzoekers en opvangcentra (AZC’s) wekken nogal wat reactie op, brengen veel maatschappelijke onrust. Van de verderfelijke acties met halve varkenskoppen tot compleet uit de hand gelopen demonstraties in Geldermalsen. Acties die ook mij het schaamrood op de kaken doen krijgen. In welk land leven we dan, denk ik, dat we zó met elkaar omgaan en zo onverdraagzaam lijken en zelfs zijn.

Nu naar de actie van de wethouder en waarom deze van mij alle lof verdient:

Kinderen die naar speciaal onderwijs gaan, hebben vaak behoefte aan structuur en voorspelbaarheid. Structuur en voorspelbaarheid geeft deze kinderen houvast en rust. Veel van deze kinderen gaan met speciaal leerlingenvervoer, omdat gewone deelname aan het verkeer voor hen op die leeftijd nog niet lukt. Tegelijk wordt gestimuleerd om hen zo goed mogelijk deel te laten nemen aan de maatschappij. Dat leerproces vergt bij hen echter veel meer inspanning en begeleiding. Deze leerlingen zijn niet zielig, maar leren op onderdelen anders of hebben niet het vermogen zich meteen aan te passen aan veranderingen. Vaak liggen hun talenten op andere vlakken en blinken ze daarin extra uit. Persoonlijk ken ik kinderen die met een taxibusje van en naar school gaan en voor wie zelfs een andere chauffeur al heel veel onrust geeft. Onrust is dan niet gewoon even druk, maar heeft echt impact op de kinderen en bijvoorbeeld ook op de situatie thuis. Structuur en voorspelbaarheid is belangrijk. Als met zoveel dingen, zulke vermogens en talenten komen niet in aan of uit, zwart of wit, maar zijn er in vele gradaties.

Veel ouders doen hun best om hun kinderen die naar speciaal onderwijs gaan, zo goed mogelijk te om te leren gaan met hun omgeving. Als je daar geen talent voor hebt, is dat een hele klus en komt het aan op zoveel mogelijk positief stimuleren en veel herhalen. Het is intensief en vraagt veel begeleiding.

In Kaatsheuvel is een groep kinderen die zelf naar school fietst over een vaste route. Een route die zorgvuldig en in nauw overleg tussen gemeente en ouders in uitgezocht. Zo’n vaste route is onderdeel van een structuur en dat geeft die nodige houvast. Vervolgens komt er langs zo’n route een noodopvang. De ongerustheid bij de ouders die dit naar boven brengt, gaat vooral over hoe deze verandering impact zal hebben op hun kind. Ineens is een veilige vertrouwde route naar school, mogelijk niet meer zo veilig en vertrouwd. Want zo’n noodopvang kan wel degelijk ook hier tot allerlei maatschappelijke onrust leiden en tot vervelende acties. Die onrust is er al. Maar je kinderen langs een locatie laten fietsen waar demonstraties of allerlei misselijke acties als met varkenskoppen plaats kunnen vinden, is voor een gewone ouder al niet prettig. Laat staan hoe ouders reageren die weten hoe belangrijk structuur en voorspelbaarheid is voor hun kind dat naar speciaal onderwijs gaat. En er voor kiezen ondanks dat, de leerling zo goed mogelijk daar mee  om te laten gaan en dus niet de weg willen kiezen van vermijden en beschermen tegen.

Deze ouders hebben hun zorgen geuit en ik zie een wethouder die de behoefte van deze leerlingen herkent en erkent. Die de behoefte serieus neemt en ze begeleiding aanbiedt, via vrijwilligers, zo lang als nodig mocht zijn. Het kan zo maar blijken dat de maatschappelijke onrust in Kaatsheuvel heel hard meevalt, dat er geen rellen of demonstraties zijn, geen walgelijk protest. Dat de impact van zo’n noodopvanglocatie gering is. En dat de leerlingen gewoon hun vertrouwde route zonder problemen kunnen volgen. Dan zijn wellicht de zorgen voorbarig geweest.

Maar als de begeleiding deze kinderen kan helpen goed met veranderingen om te gaan, hen door lastige situaties heen kan leiden en kan zorgen dat zij vervolgens met meer vertrouwen hun dagelijkse route kunnen rijden, is dit een uitstekende actie geweest.

Bewondering
Een wethouder die denkt vanuit de behoefte van een kwetsbare groep en dit ondersteunt, ondanks de wetenschap hoe verkeerd deze kon worden en al wordt uitgelegd.

Daar heb ik alleen maar bewondering voor.
En ik voel plaatsvervangende schaamte voor ieder die zijn eigen frustratie om zo’n botte en ongeïnformeerde manier uit.

Onze samenleving zou Geldermalsen al lang voorbij moeten zijn. Verdraagzaamheid is nog ver weg, lijkt het en daarmee ook beschaving.

 

Naschrift:
Saillant detail: na mijn reactie op Margriet Vroomans werd ik direct gebombardeerd tot #Tokkie. Want niets lijkt lekkerder dan heerlijk denken in zwart-wit en voor of tegen: