Onbekend, maar gelijk bemind

Onbekend, maar gelijk bemind

Ik ben gezegend met drie heerlijke blagen van drie, zes en negen jaar én heb ook nog eens drie honden. Je kunt je waarschijnlijk wel voorstellen wat er gebeurt als ik aan het einde van een dag thuiskom. Een warm welkom van geblaf en blije kids, die allemaal om het hardst pogingen doen om mijn aandacht te krijgen. En had ik mijn prachtige vrouw al vermeld? Voor haar geldt trouwens exact hetzelfde als zij na een dag hard werken thuiskomt. Zo’n warme ontvangst tovert in ieder geval elke keer weer een fantastische lach op mijn gezicht en geeft een heerlijk gevoel.

Eenzelfde gevoel krijg ik ook bij enkele erg goede horecagelegenheden die je een echt warm welkom geven dat zorgt voor zo’n heerlijk gevoel van thuiskomen, een lach op je gezicht en een warme kronkel in je buik. Een gevoel dat je het meest opvalt als het mist. Als je een favoriet café binnenloopt en even niet de vertrouwde gezichten ziet, niet begroet wordt. Wanneer je ineens moeite moet doen om te bestellen. Het roept bij mij de onvermijdelijke vraag op of het aan mijzelf ligt of aan de bediening. Ben ik nu verwend en verwacht ik te veel? Gedraag ik mij nu als zo’n arrogante gast die altijd verwacht op de allerbeste manier geholpen te worden?

Op dat soort momenten wordt voor mij in ieder geval pijnlijk duidelijk dat bier of andere dranken niet de producten zijn die ik zoek in een horecazaak. Nee, ik zoek naar de warmte, gezelligheid en het vertrouwde. En misschien ook wel naar oprechte aandacht, naar medewerkers die begrijpen dat dienstbaarheid niet staat voor slaafs een drankje bezorgen, maar een gunst en gave is.

Blij verrast werd ik onlangs dan ook in een schattig kroegje in Amsterdam waar ik nog nooit was geweest. Toch werd ik er bijzonder hartelijk welkom geheten, op zo’n manier dat ik mij er gelijk vertrouwd en thuisvoelde. Ik was onbekend misschien, maar toch gelijk bemind. Als je medewerkers aan je gasten dát gevoel kunnen geven, denk ik dat er heel wat minder mensen ’s avonds thuis op de bank blijven zitten. Het is zó eenvoudig en kan zo oprecht zijn. Het hoeft alleen maar uit het hart te komen. Het vraagt wel ondernemers met liefde voor hun vak en het vermogen die drive over te brengen op hun medewerkers. Kijk dus ook eens een keer iets verder dan alleen naar de vloeibare producten op het menu, schenk meer aandacht en warmte. Grote kans dat ook ik dan wat vaker buitenshuis op de bank kom zitten. Neem ik wel mijn vrouw mee.

Deze column verscheen eerder in Entree Magazine en online op Entree