Een ander kunnen laten..

Een ander kunnen laten..

Op de online media circuleert de afgelopen dagen het verhaal van het 10 jarige christelijke meisje dat in Egypte door moslims is vermoord. Met grote headlines komt ze langs. Ze is symbolisch geworden en de verontwaardiging druipt er van af. Terecht. Maar wel erg eenzijdig in mijn ogen.

Iedere dag zie ik de tweets in mijn twitter-tijdlijn van Harald Doornbos. Iedere dag is er een tweet tussen die minstens zo’n headline zou moeten zijn..

In Syrië dreigt het conflict tussen een dictator en de bevolking ook te verzanden in een bloedige geloofsoorlog, voor zover het die inmiddels al niet is.

Je kan je afvragen welke God of Goden dit toestaan, welk geloof dit kan rechtvaardigen. Hoe gelovigen blijkbaar het geloof belangrijker vinden dan wat er gebeurt in naam van. Voor mij zijn het mensen die moorden met geloof als excuus. Hoeveel mens ben je dan écht ?

Ieder mens zou moeten kunnen geloven wat hij/zij wil geloven en zijn wie hij/zij is. Ja, hier is ook een link naar Rusland en de homo-wetgeving daar en naar geloofsgemeenschappen die homo’s nog steeds zien als afwijkend en ziek. Ieder mens zou de vrijheid moeten hebben zijn eigen weg te wandelen. Bij die vrijheid hoort tegelijk een verantwoordelijkheid. Jouw vrijheid houdt op waar die de vrijheid van een ander gaat beperken. Dat is geen vaste grens, maar een dynamische.

Écht mens zijn we, als we weten waar we die grens moeten leggen. Die begint bij een ander laten zijn.